musings

സംഗീതത്തിന് ഞാൻ ആൾരൂപം നൽകിയാൽ കുരുവിക്കൂടു പോലെ ചീകിവച്ച മുടിയും മുറുക്കിച്ചുവപ്പിച്ച ചുണ്ടുകളും കണ്ണടയും  ഇരു നിറവും ആയിരിക്കും. സംഗീതത്തിന്റെ ആദ്യ പാഠങ്ങൾ പഠിപ്പിച്ച എന്റെ ഗുരുനാഥൻ സോദരൻ ഭാഗവതർ.  മുമ്പിലിരുന്ന് ഏറ്റുപാടുമ്പോൾ കണ്ണടക്ക് മുകളിലൂടെയുള്ള നോട്ടം ഇപ്പോഴും മിഴിവോടെ ഓർമ്മയിൽ തെളിയുന്നു.        അദ്ദേഹം  കൈപിടിച്ചു നടത്തിയ വഴികളിൽ അനുമോദനത്തിന്റെ പൂച്ചെണ്ടുകളും കൈയ്യടികളും, ശിരസ്സിൽ ഏറ്റുവാങ്ങിയ ആശീർവാദങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്നു. 1981 ൽ ഒമ്പതാം ക്ലാസ്സിൽ പഠിക്കുമ്പോൾ പാലക്കാട് വച്ച് നടന്ന സംസ്ഥാന യുവജനോത്സവത്തിന്റെ വേദിയിൽ വരെ എത്തി നിന്നു, ആ യാത്ര.        നാലാം ക്ലാസ്സിൽ തുടങ്ങിയ പഠനം പത്താം ക്ലാസ്സിൽ പഠിക്കുമ്പോൾ എന്തോ കാരണത്താൽ അവസാനിപ്പിച്ചു. അതോടെ എന്റെ സംഗീത യാത്രയും. അല്ലെങ്കിലും അച്ഛന് വേണ്ടിയായിരുന്നു പഠനം. അതുകൊണ്ട് തന്നെ നേടിയതൊക്കെ ഭാഗവതരുടെ കഴിവുകൾക്കുള്ള അംഗീകാരമായിരുന്നെന്ന് നിസ്സംശയം പറയാം. എത്രയെത്ര കീർത്തനങ്ങൾ പാടി കയ്യടി നേടി ..."രഘുവംശ സുധാംബുധി ..."പക്കാല നിലബാഡി ....." "പരമപുരുഷ ജഗദീശ്വരാ.. " ...

ചിലപ്പോഴെങ്കിലും... നിരാശയുടെ നിലയില്ലാക്കയത്തിൽ.. കൈകാലിട്ടടിക്കാതെ വയ്യ! ചിലപ്പോഴെങ്കിലും... നിസ്സഹായതയുടെ... ബന്ധനത്തിലകപ്പെടാതെ വയ്യ! ചിലപ്പോഴെങ്കിലും ... പുറത്തെ കൂരിരുട്ടിലേക്ക് നോക്കി ... ഭയപ്പെടാതെ വയ്യ! ചിലപ്പോഴെങ്കിലും... ജീവിതത്തിന്റെ നിരർത്ഥകതയോർത്ത് നെടുവീർപ്പിടാതെ വയ്യ! ചിലപ്പോഴെങ്കിലും... കണ്ണീരുറവിന്റെ കുത്തൊഴുക്ക് തടയാനും വയ്യ! Sometimes you can't help ... But, be thrown into the depths of despair... And struggle... Sometimes you can't help ... But, be overpowered and chained by helplessness... Sometimes you can't help... But, petrified by the surrounding darkness... Sometimes you can't help... But, sigh at the meaningless life... Sometimes you can't stop.... Just can't stop... The fountain of tears... But let it flow..flow...and flow.. Preetha Raj

വഴിവിളക്കിന്റെ മഞ്ഞ പ്രഭയിലേക്ക് നൂലു പോലെ താഴ്ന്നിറങ്ങി..... ആദി താളത്തിൽ ...... ഒന്നാം കാലത്തിൽ ...... നീലാംബരി പാടുന്ന രാത്രിമഴ ... ബാൽക്കണിയിലെ ഇത്തിരിവട്ടത്തിൽ ....  മണമുതുർത്ത് വിരിയുന്ന മുല്ലപ്പൂക്കൾ.... കസേരയിൽ ചാരിയിരിക്കുമ്പോൾ .. വായിച്ചു തീർന്ന പുസ്തകത്തിന്റെ വരികൾക്കിടയിൽ അലഞ്ഞുതിരിയുന്ന മനസ്സ്... മഹാമാരിക്ക് തകർക്കാൻ പറ്റാത്ത ചെറിയ ചെറിയ സന്തോഷങ്ങൾ.. പ്രീത രാജ്

മഴയുടെ ദുഃഖം മഴ ഓടിക്കിതച്ചെത്തി.. ഒന്നാം തീയതി തന്നെ... സ്കൂൾ മൈതാനിയിൽ കുഞ്ഞിക്കുളങ്ങളുണ്ടാക്കാൻ ... കുഞ്ഞു പാദങ്ങളിലെ പുത്തൻ  ഷൂസുകളിൽ, ചെരുപ്പുകളിൽ  ഇത്തിരി ചെളി വെള്ളം തെറിപ്പിക്കാൻ ... കുഞ്ഞി വർണക്കുടകളുടെ ചന്തം കാണാൻ... പുത്തനുടുപ്പുകളിലും പുതിയ ബാഗിലും  തെല്ലു നനവ് പടർത്താൻ... പക്ഷെ അവരെവിടെ.... ഇടക്കിടെ വന്നെത്തി നോക്കിയപ്പോഴും അവരെ കണ്ടില്ലല്ലോ... നിരാശയോടെ ദുഃഖത്തോടെ മഴ നിന്നു... കൈക്കുടന്നയിൽ കുഞ്ഞുമുഖങ്ങളിലേക്ക്  തെറിപ്പിക്കാൻ കരുതിയ വെള്ളം  ഊർന്നു പോയി... മഴയുടെ ശാപവും ഇരിക്കട്ടെ ദുഷ്ടനാം കൊറോണക്ക്... കുഞ്ഞുലോകങ്ങളെ ചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ കുരുക്കിയിട്ടവൻ എത്ര ക്രൂരൻ...... പിന്നീട് പെയ്ത മഴയിൽ  തെല്ലുപ്പു രസമുണ്ടായിരുന്നോ..... പ്രീത രാജ്