musings

മഴ ... വല്ലാത്തൊരിന്ദ്രജാലക്കാരൻ ... വന്മരങ്ങളെപ്പോലും  ഉന്മാദിനികളാക്കുന്നവൻ.. അവന്റെ കരുത്തിൽ ചിലപ്പോഴെങ്കിലും.. അടിതെറ്റിപ്പോകാമെന്നറികിലും ..., അവന്റെ താളത്തിൽ .. നനഞ്ഞു കുതിർന്ന്,.. മതിമറന്നങ്ങനെ ആടിയുലയുന്നു..... മഴ... മനസ്സുകളെ ചപലമാക്കുന്നവൻ.. അവന്റെ ഭാവമാറ്റങ്ങൾക്കനുസരിച്ച് ... ഉന്മാദത്തിലേക്കും വിഷാദത്തിലേക്കും... മാറി മാറിയാടിയുലഞ്ഞ് പാവം മനസ്സുകൾ.. മഴ ... ചപലമാന്ത്രികനെന്നറികിലും... ആ വശ്യസൗന്ദര്യത്തിൽ മതിമറക്കാതെ വയ്യ! അവന്റെ പ്രണയത്തിൽ നനയാതെ വയ്യ! വന്യാസക്തിയിൽ കുതിർന്നലിയാതെ വയ്യ! പ്രീത രാജ്

എത്രയെത്ര ഋതുഭേദങ്ങളിലൂടെ കടന്നുപോകണം ജീവിതം  !!  ആനന്ദത്തിന്റെ വസന്തവും ഉള്ളുരുകും വേവിന്റെ ഗ്രീഷ്മവും  ഗൃഹാതുരത്വത്തിന്റെ ശിശിരവും നിർവികാരതയുടെ ശൈത്യവും  മാറി മാറിയങ്ങനെ..... ഉള്ളിൽ പുകയുന്ന  ഈർഷ്യ അഗ്നിപർവ്വതമായി  പൊട്ടിത്തെറിച്ച്  ....  തിളക്കുന്ന  ലാവയായി പരന്നൊഴുകി ചുറ്റുപാടും ഭസ്മമാക്കാറില്ലേ ?..... കോപം കൊടുങ്കാറ്റായി ആഞ്ഞടിച്ച്  ബന്ധങ്ങൾ പൊട്ടിച്ചെറിയാറില്ലേ? ....  അണപൊട്ടിയൊഴുകുന്ന ദുഃഖം പേമാരിയായും പ്രളയമായും ആർത്തലച്ച് ദുഃഖച്ചുഴികളിലേക്കും നിസ്സഹായതയുടെ നിലയില്ലാക്കയങ്ങളിലേക്കും എടുത്തെറിയാറില്ലേ ?  സാന്ത്വനം കുളുർകാറ്റായും  ചാറ്റൽ മഴയായും തഴുകാറില്ലേ ?  ആനന്ദം പുഷ്പ സുഗന്ധമായും  വർണരാജികളായും മനസ്സിൽ നിറയാറില്ലേ?    പ്രകൃതിയും ജീവിതവും  എത്രമേൽ താദാത്മ്യപ്പെടുന്നു!... ജന്മത്താൽ, പ്രകൃതത്താൽ അത്രമേൽ പ്രകൃതിയോട് ബന്ധനത്തിലാണെങ്കിലും വൃഥാ വെല്ലുവിളിക്കുന്നു, മനുഷ്യൻ ... തോൽപ്പിക്കാമെന്ന് അഹങ്കരിക്കുന്നു!!  അത്  സ്വന്തം തോൽവി  തന്നെയാകുമെന്നോർക്കാതെ!!!!   പ...

എന്റെ കിടപ്പറയുടെ ചുവരിൽ  നിർമ്മമയായി നിസ്സംഗയായി സമയത്തുള്ളികൾ വീഴ്ത്തി  കാലത്തിൻ പ്രതിരൂപമായവൾ ... എൻെറ സ്വപ്നങ്ങൾ തൻ  നിറങ്ങൾ കണ്ടതവൾ തന്നെ  പിന്നവ നിറം മങ്ങി നിരാശ തൻ  കരിമഷി പടർന്നതിനും സാക്ഷിയവൾ എന്റെ വിനിദ്ര രാവുകളിലെ പൊള്ളുന്ന നിശ്വാസങ്ങൾക്കും തലയിണയിൽ പടരുന്ന നനവിനും അവൾ മാത്രം സാക്ഷി ... ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നവളെന്നെ ഇറ്റുവീഴുന്നോരോ തുള്ളിയും കൈക്കുമ്പിളിലെടുക്കുക  രുചിഭേദങ്ങളറിയുക, നിന്നു പോകുന്നതെന്നെന്നാർക്കറിയാം.... പ്രീത രാജ്

ലോഹപ്പക്ഷിയുടെ ഉദരത്തിൽ മുഖാവരണവും മുഖകവചവും അണിഞ്ഞ് പുറത്തെ തിളങ്ങുന്ന ഉച്ചവെയിലിലേക്ക് നോക്കിയിരിക്കുമ്പോൾ വല്ലാത്ത അപരിചത്വം. പൊങ്ങിയുയരുമ്പോൾ താഴെ നോക്കി എത്ര സുന്ദരിയാണ് അറബിക്കടലിന്റെ റാണി എന്ന് ആശ്ചര്യപ്പെട്ടു.  മേഘജാലങ്ങളിൽ ഊളിയിട്ട് ചിതറിപ്പോയ പഞ്ഞിക്കെട്ടുകൾ കണക്കെ അവയെ പിന്തളളി നീലാകാശത്തിലേക്ക് കുതിച്ചപ്പോൾ ഉന്മേഷം തോന്നി. കത്തിക്കാളുന്ന സൂര്യരശ്മികൾ വെള്ളിച്ചിറകിൽ തട്ടിച്ചിതറി. പൊടുന്നനെ,  ഇത്തരം ഒരു ചിറകിൽ അള്ളിപിടിച്ചെങ്കിലും പ്രാകൃത മനുഷ്യർ കൈയടക്കിയ സ്വന്തം മണ്ണിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാൻ ശ്രമിച്ച മനുഷ്യരെ ഓർത്തു പോയി. എന്തു ഭീതിയായിരിക്കും, എന്തു വെപ്രാളമായിരിക്കും ആ മനസ്സുകളിൽ ഉണ്ടായിരുന്നിരിക്കുക. ഡിമ്മർ ഉപയോഗിച്ച് ജാലകക്കാഴ്ച ഇരുട്ടാക്കി കണ്ണടച്ചിരുന്നു. ഇടയിൽ ഭക്ഷണം വന്നു. അപ്പോൾ കവചവും ആവരണവുമെക്കെ മാറ്റി എല്ലാവരും തദവസരത്തിൽ ചെയ്യാൻ പറ്റുന്ന ഒരേ ഒരു കാര്യത്തിൽ വ്യാപൃതരായി. . ആകാശത്ത് ഭക്ഷണം കഴിക്കുമ്പോൾ ആക്രമിക്കാൻ പാടില്ല എന്നത് പുതിയ ധർമ്മ യുദ്ധത്തിന്റെ നിബന്ധന ആണോ എന്തോ! കോവിഡിന് മനസ്സിലാവുമായിരിക്കും.    കാബിൻ ക്രൂവിനെ കണ്ടാൽ സഹിക്കി...

പ്രണയം മഴ പോലെയാണ്... സൗമ്യ സുന്ദരമായ ചാറ്റൽ മഴയായി.. അനർഗളമായ ഇടമുറിയാമഴയായി... ആസക്തിയുടെ കോരിച്ചൊരിച്ചിലായി .. തീവ്രമായ ഇടിവെട്ടിപ്പെയ്തായി.. പല രൂപഭാവങ്ങളിൽ ഭൂമിയിലേക്ക് കിനിഞ്ഞിറങ്ങുന്ന മഴ..... മഴയുടെ വന്യവശ്യസൗന്ദര്യം തന്നെ പ്രണയത്തിനും.. പ്രീത രാജ്

  എൽ നിനോ ഫോണിലായാലും നേരിട്ടായാലും "ഹൊ എന്തൊരു ചൂട്!" എന്ന് പറയാതെ സംസാരമില്ല. അകത്ത് ബ്ലൈൻഡുകളെ ഇളക്കി കാറ്റ് എത്തി നോക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും  പുറത്ത് റോഡിലും മൈതാനത്തും വെയിൽ തിളയ്ക്കുന്നത് കാണാം.  ബാൽക്കണി ഗാർഡനിലെ ചെടികൾ ദാഹം ദാഹം എന്ന് തലയാട്ടുന്നു. എൽ നിനോ ഇഫക്ടാണോ ? അതോ പ്ലാൻ്റ്സിന് ഡ്രിങ്ക് കൊടുക്കാൻ കുഞ്ഞി ബോട്ടിലുമായി നടന്നിരുന്ന കുഞ്ഞിപ്പാപ്പുവിനെ കാണാത്ത പരവേശമാണോ?  എന്താണ് ഈ തീരാത്ത ദാഹത്തിന് കാരണം? അവളുള്ളപ്പോൾ നിറയെ പൂക്കളുണ്ടായിരുന്നു. ഇപ്പോൾ എല്ലാം വാടിപ്പോയിരിക്കുന്നു. ഇനിയിപ്പോൾ ആർക്കു വേണ്ടി എന്നായിരിക്കാം !  നവരാത്രിയ്ക്കിനി അധിക നാളില്ലല്ലോ എന്ന ചിന്തയാലാവാം തെച്ചിയിൽ മാത്രം പൂക്കളും മൊട്ടുകളുമുണ്ട്.  പ്രീത രാജ്

കഥാപാത്രങ്ങളാണ് ഒരു പുസ്തകം വായിക്കുമ്പോൾ ആദ്യം മനസ്സിൽ കയറുന്നത്. എസ്. ഹരീഷിൻ്റെ പട്ടുനൂൽപ്പുഴുവിലെ കഥാപാത്രങ്ങളാവട്ടെ പുസ്തകം വായിച്ചു കഴിഞ്ഞും വിഷാദം മുറ്റിയ കണ്ണുകളുമായി മനസ്സിൽ നിന്നിറങ്ങാതെ കുത്തിയിരിക്കുന്നു.  പെട്ടെന്ന് ആരുടെയും കണ്ണിൽ പെടാത്ത കുട്ടിയാണ് പതിമൂന്ന് കാരനായ സാംസ. സാംസ എന്ന പ്രത്യേകതയുള്ള പേരല്ലായിരുന്നെങ്കിൽ അവൻ സ്കൂളിൽ പോലും ആരാലും ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടാതെ പോയേനെ. ലൈബ്രേറിയനായ മാർക്ക് സാറാണ് ലോകസാഹിത്യത്തിലെ പ്രശസ്തനായ കഥാപാത്രത്തിൻ്റെ പേര് അവൻ്റെ അച്ഛൻ വിജയന് പറഞ്ഞു കൊടുത്തത്. സാംസ മണ്ണിൻ്റെ അടരുകൾക്കും വർഷങ്ങൾക്കുമിപ്പുറം നിന്ന് സംസാരിക്കാറുള്ള പതിമൂന്നാം വയസ്സിൽ മരിച്ചു പോയ നടാഷയുടെ പേരും മാർക്ക് സാറിൻ്റെ സംഭാവനയാണ്. കുട്ടിക്കാലം മുതലേ വികൃതിയില്ലാത്ത, ബഹളക്കാരനല്ലാത്ത കുട്ടിയായിരുന്നു സാംസ. ഒറ്റയ്ക്കിരിക്കാൻ ഇഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്ന കുട്ടി. ചില ദിവസങ്ങളിൽ സ്കൂളിൽ പോകാതെ ആൾപ്പാർപ്പില്ലാത്ത ഒരു കെട്ടിടത്തിൽ വെറുതെ ഇരിക്കാറുണ്ട് അവൻ. ചുറ്റുമുള്ളവരോട്  സംസാരിക്കുന്നതിലുമധികം അവൻ തൻ്റെ സാങ്കൽപിക ലോകത്തിൽ സംവദിച്ചു. ഒരു പക്ഷെ രണ്ടു തോടുകൾക്കിടയിൽ വേനലിൽ പോല...